Odpowiedź

Wtorek, 27 lipca 2010

Jr 14,17-22; Ps 79,8-9.11.13; Mt 13,36-43

Oczy moje wylewają łzy dzień i noc bez przerwy, bo wielki upadek dotknie Dziewicę, Córę mojego ludu, klęska bardzo wielka. Gdy wyjdę na pole - oto pobici mieczem! - Jeśli pójdę do miasta - oto męki głodu! Nawet prorok i kapłan błądzą po kraju nic nie rozumiejąc. Czy nieodwołalnie odrzuciłeś Judę albo czy odczuwasz wstręt do Syjonu? Dlaczego nas dotknąłeś klęską bez możliwości uleczenia nas? Spodziewaliśmy się pokoju, ale nie ma nic dobrego; czasu uleczenia - a tu przerażenie! Uznajemy, Panie, naszą niegodziwość, przewrotność naszych przodków, bo zgrzeszyliśmy przeciw Tobie. Nie odrzucaj nas przez wzgląd na Twoje imię, od czci nie odsądzaj tronu Twojej chwały! Pamiętaj, nie zrywaj swego przymierza z nami! Czy są wśród bożków pogańskich tacy, którzy by zesłali deszcz? Czy może niebo zsyła krople deszczu? Czy raczej nie Ty, Panie, nasz Boże? W Tobie pokładamy nadzieję, bo Ty uczyniłeś to wszystko. Jr 14,17-22

Każdego dnia toczę walkę, czasem niektórzy moi żołnierze są pobici mieczem, pogubieni, zagłodzeni, czasem wręcz pojmani. Inni doznają triumfu zwycięstwa. Ale Ty, Panie, pamiętasz o tych żołnierzach we mnie, podnosisz ich na duchu, poisz, popychasz do walki. Każdy walczy z inną słabością. Ostatnio zerwali się do walki, żeby odnieść zbiorowe zwycięstwo. Wspomóż ich, Panie, by nie posnęli, bo walka wciąż trwa. Potrzeba codziennych ćwiczeń, czujności. Pamięci o nagrodzie.

Kamil